(Carl Sandburg 1878_1967)

برگردان: غزاله

من مردم ام، جماعت ام، جمعيت ام، توده ام

  مي داني

  همه ي كارهاي بزرگ دنيا كار من است؟

 من كارگرم،مخترع ام

 سازنده ي غذاها و لباسهاي جهانم

 من صداي گواه تاريخ ام

 ناپلئون از من مي آيد

                      و لينكلن نيز

 آنها مي ميرند

 و من ناپلئون و لينكلن هاي ديگري مي آورم

 زمين دانه هام من

 كه تاب خواهم آورد شخم هاي بسياري را

 توفان هاي سهمگين از من مي گذرد

 فراموش مي كنم

  شيره ي جانم ،

 مكيده و دور ريخته مي شود

 وبهترين هايم، تلف مي شوند

 فراموش مي كنم من

 جز مرگ همه چيز به سراغم مي آيد

                                   واز من كار مي كشد

                                         هر چه دارم مي بخشم

 و باز هم فراموش مي كنم

 گاهي مي خروشم

 تكاني به خود مي دهم و

                              چند قطره ي سرخ، براي تاريخ

                                                  به يادگار مي گذارم

 و ديگر بار فراموش مي كنم

 وقتي كه من_مردم_ ياد گرفتم كه به خاطر بسپارم

 وقتي كه من _مردم_ ياد گرفتم كه از ديروز درس بگيرم

 واز ياد نبرم آن هايي را كه سالي پيش تر چپاول ام كردند

 _كساني كه مرا به بازي گرفتند_

 آنگاه در سراسر دنيا كسي نام" مردم" را بر زبان نخواهد آورد

 با رگه هاي تمسخر در صداش

                                  با پوز خند.

   آنگاه است كه جماعت

                            جمعيت

                                     توده

                                             از راه مي رسد.