شعري از كارل سند برگ -شاعر آمريكايي

(Carl Sandburg 1878_1967)

برگردان: غزاله

من مردم ام، جماعت ام، جمعيت ام، توده ام

 مي داني

 همه ي كارهاي بزرگ دنيا كار من است؟

من كارگرم،مخترع ام

سازنده ي غذاها و لباسهاي جهانم

من صداي گواه تاريخ ام

ناپلئون از من مي آيد

                     و لينكلن نيز

آنها مي ميرند

و من ناپلئون و لينكلن هاي ديگري مي آورم

زمين دانه هام من

كه تاب خواهم آورد شخم هاي بسياري را

توفان هاي سهمگين از من مي گذرد

فراموش مي كنم

 شيره ي جانم ،

مكيده و دور ريخته مي شود

وبهترين هايم، تلف مي شوند

فراموش مي كنم من

جز مرگ همه چيز به سراغم مي آيد

                                  واز من كار مي كشد

                                        هر چه دارم مي بخشم

 و باز هم فراموش مي كنم

گاهي مي خروشم

تكاني به خود مي دهم و

                             چند قطره ي سرخ، براي تاريخ

                                                  به يادگار مي گذارم

و ديگر بار فراموش مي كنم

وقتي كه من_مردم_ ياد گرفتم كه به خاطر بسپارم

وقتي كه من _مردم_ ياد گرفتم كه از ديروز درس بگيرم

واز ياد نبرم آن هايي را كه سالي پيش تر چپاول ام كردند

_كساني كه مرا به بازي گرفتند_

آنگاه در سراسر دنيا كسي نام" مردم" را بر زبان نخواهد آورد

با رگه هاي تمسخر در صداش

                                  با پوز خند.

 آنگاه است كه جماعت

                            جمعيت

                                     توده

                                             از راه مي رسد.

مسعود ده نمکی کارگردان فیلم اخراجی ها به دعوت بسیج دانشجویی دانشگاه اصفهان روز سه شنبه ۴/۲/۸۶ در تالار شریعتی دانشکده پزشکی دانشگاه اصفهان حاضر شد.ما هم که قبلا به همت مسئولین دانشگاه با هزار بد قولی و سر کار ماندن موفق به دیدن فیلم شده بودیم برای شرکت در جلسه نقد و بررسی به تالار شریعتی رفتیم و دیدیم که ده نمکی در میان دست زدن و ای ول ای ول گفتن به همان سبک موجود در اخراجی ها وارد سالن شد و پس از کمی درباره خود گفتن و نمایش چند سکانس از فیلم و بیان چند نقد و طرح چند سوال انتقاد آمیز درباره فیلم   چیزی نگذشت که این روز نامه نگار تند رو دهه ی ۷۰ و فیلمساز دیگر گونه ی امروز آماج حملات شدید الحن و انتقادات پر خاشگرایانه دانشجویان به خصوص دانشجویان دختر قرار گرفت.خانم محجبه ای پشت تریبون رفته و گفتند در حوضی که ماهی نیست قورباقه خود نمایی می کند........ خانم دیگری از میان جمعیت فریاد زدند آقای ده نمکی ما هنوز فراموش نکرده ایم که سقف سینما فلسطین هنگام نمایش آدم برفی می خواست بر سر تماشا گران فرو ریزد....... و خانم دیگری فریاد زدند آقای ده نمکی ما همان مردمی هستیم که به خاتمی رای دادیم و برایش کف زدیم و فراموش نکردیم فحش هایی که شما در مطبوعات به ما ملت می دادید حالا چطور این ملت آنقدر برایتان محترم شده که ملاک موفقیت فیلمتان را استقبال مردم می دانید.... ؟آقایی علت ساخت این فیلم از سوی ده نمکی را تلاش برای کسب محبوبیت جهت پیروزی انتخاباتی دانستند...........و آقای دیگری علت فروش فیلم را استفاده از همان بازیگرانی دانستند که قبل از این ده نمکی نظر مثبتی درباره آنها و شیوه زندگی شان نداشته.............در پایان هم در حالی که بسیاری از سوالات مطرح نشده باقی ماند ده نمکی با گرفتن لوحی از دست فرزند یک شهید بدون کف زدن و ای ول ای ول گفتن اگر چه از سوی مجری در خواست شده بود سالن را ترک کرد.

دلم می خواهد بگویم ای ول بر و بچ داشگاه اصفهان انتظار نداشتم..........